Çağımız insanı arayıp bulamadığı huzurun nerede olduğunu algılamakta zorlanıyor. Algı yönetimlerinin; çeldiricilerin negatif etkisi hakikati gizlemekte çok etkili. Geçici mutluluklardan elde edilen haz, huzur getirmiyor. Planlanan ve uzun uğraşlar sonucu elde edilen kişisel başarılar, servetler, şöhretler çoğu zaman huzur getirmiyor.

İslam Medeniyeti huzuru, fayda üretme ile ilişkilendiriyor.

İnsanın önce kendisine, sonra ailesine ve topluma fayda üretmek ile iyi insan olabileceğini öğütlüyor. Hakikati arayıp bulmak, kendini keşfetmek, ne için yaratıldığını bilip iç huzurunu sağladıktan sonra fayda üretmek…

Bire yedi yüz, kişinin ailesine harcadığı emeğin mükafatı olarak müjdelenmiş. Hayırlı evlat yetiştirmek, amel defteri kapanmayan bir iş olarak yüceltilmiş. Aile, eğitimin ilk sınıfı görülmüş anne ve babaya saygı Allah’a itaatten sonra sayılmış. Sevgi ile anne babasının nazarına ermeyi, binlerce yıllık ibadetten üstün saymış. Yaşlılığında anne ve babasının hizmetinde olmayı, mağfirete sebep görmüş…

İslam; komşulara faydayı, ezasına katlanmayı onların ihtiyaçlarını gidermeyi öyle övmüş ki, Kutlu Peygamber “Neredeyse Allah komşuyu komşuya mirasçı sayacak sandım” demiş. Bir kardeşinin ihtiyacı için onunla attığın her adım Allah yolunda yürünen adım sayılmış. İnsan kendi nefsi için istediğini arkadaşı için de istemedikçe (kâmil manada) iman etmiş olmaz denmiştir. İnsanların en hayırlısını başka insanlara en faydalı insan olarak nitelendirmiş…

Fayda üretmek toplumun ihtiyacına katma değer sağlayacak çalışmalar ile zirveye ulaşır. Bu; bir köprü, bir çeşme, bir okul, bir hastane, bir aşevi veya bir hayır kurumu olabilir. Maddi imkanları olanların maddi olarak, vakti olanların emek ile topluma faydası hem toplumsal huzura katkı sağlar hem de kişinin kendi iç huzuruna değer katar…

Arkadaşına samimi bir gülümsemek bile sadakadır. Bir tebessüm bazen, derdi olanın yükünü hafifletir, umudunu yeşertir, hayata bağlar, toplumsal huzura katkıdır. Zaten birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olmazsınız sözü çok açıktır. Sevmek arkadaşının derdine ortak olmak onun sıkıntısını gidermektir, kuru kuruya sevmek bir anlam ifade etmez. Sevdiğine faydasız sevginin bir anlamı yoktur. Sevmek fedakarlıktır…

Öfke ve kızgınlık ile insanlardan uzaklaşmak ve topluma faydayı göz ardı etmek kişisel ve toplumsal huzura fayda sağlamaz.

İslam barıştır, sevgidir…

Muhabbetle…